Het world wide web… Voor de één een speelweide. Vol kansen, klanten en opdrachten. Met schijnbaar speels gemak laveert men door alle social media heen en creëert toegevoegde waarde voor iedereen.

En een ander vraagt zich af wat ie er mee moet. Ziet alleen valkuilen en beren. Vraagt zich af welke mogelijkheden er zijn en hoe je die allemaal kunt gebruiken. Wil er misschien wel iets mee, maar wat? En hoe?

Helaas is een antwoord op die vraag een nogal persoonlijke kwestie. Want zoals ik wel vaker zeg, DE waarheid bestaat niet. Het blijft een kwestie van bepalen wat voor jou en zeker jouw klant iets betekent en hoe je dat vervolgens in de praktijk kunt brengen. Klinkt simpel, maar is het niet. Zeker niet door het woud van goed bedoelende adviseurs die allemaal hun eigen visie op de waarheid hebben en soms met de prachtigste, maar regelmatig tegenstrijdige adviezen op de proppen komen.

Uit de praktijk merk ik dat er een aantal dingen zijn die werken. Een kleine bloemlezing:

1. Bepaal je doel:
   Wat wil je bereiken en waarom? Weet je wat jou bijzonder maakt? Of voor welke vraag je een oplossing aanbiedt? Waarom jouw product of dienst anders, beter, simpeler is? Hoe meer focus je hierbij kunt aanbrengen, hoe gemakkelijker je uiteindelijk een boodschap de wereld in kunt brengen. En daarmee ook de juiste mensen aanspreken.
2. Bepaal je doelgroep:
   Welke klant kun je waar bereiken? Er zijn zoveel Social Media, met deels een eigen publiek. Op dit moment zijn LinkedIn, Twitter en Facebook en Hyves allemaal om een andere reden relevant. Speel daar op in.
3. Bepaal je middel(en):
   Wat mag het kosten? Feit is dat een online aanwezigheid altijd om een investering vraagt. In tijd. Je moet zaaien om (ooit) te kunnen oogsten. Realiseer je dat het een kwestie van lange adem is. De incidenten daargelaten is het voor de meesten een kwestie van blijven volhouden.
4. Blijf Communiceren:
   Rome is niet in 1 dag gebouwd, en je onderneming heeft ook meer nodig dan een website alleen. Vertel over wat je meemaakt, wie je waar mee geholpen hebt, etc.
5. Durf te vragen:
   Ben niet bang om te bekennen dat je het ook niet allemaal zeker weet, #durftevragen is er niet voor niets. Doe marktonderzoek, test een idee of ontwerp, de toepassingen zijn enorm.
   En ja, soms lijkt de hulp van een adviseur heel duur. Maar als ie goede vragen stelt, goed luistert en vanuit zijn of haar expertise jouw ideeën scherper weet te maken, dan vallen die kosten eigenlijk wel mee. Jij weet immers meer dan wie ook van je product of dienst, een ander kan jou op andere terreinen goed aanvullen.
6. Let op de grote dingen, maar ook op de details:
   Als je niet weet waar je naar toe loopt, zul je nooit verdwalen. En als je een bom wil kappen, moet je niet alleen het goede bos zien te vinden…
   Welke boodschap zend je uit als onder je website © 2008 staat? Of als het laatste nieuwsbericht een kerstboodschap is? Uit 2010? Of bij een zoektocht vindt men je site nog wel, maar de omschrijving daarbij heeft niets met je bedrijf of de zoekopdracht te maken. Neem jij je klant dan serieus?

Als je dit rijtje zo bekijkt dan zijn het niet veel nieuwe dingen. Elke (startende) ondernemer moet zich dit soort vragen blijven stellen. Want gisteren is anders dan vandaag, en morgen is het spel alweer veranderd. En niemand die jou dat komt vertellen natuurlijk…

…Succes met antwoorden…!

Recent stond in de MT een interessant stukje over het gedachtegoed van Les McKeown. Zeker zijn opvattingen over de levensfasen van bedrijven zijn de moeite waard. Het systeem lijkt een beetje op de product levens cyclus (de welbekende PLC). McKeown is een serial entrepreneur en weet dus waar hij het over heeft. Zijn recente boek Predictable Success beschrijft zijn ervaringen en waarom de juiste balans vinden tussen middelen, mensen en structuur zo belangrijk is.

Voor wie het gemist heeft, even een korte samenvatting van de levensfasen:

1. eerste strubbelingen: de start en zoektocht naar voldoende middelen en klanten. De eerste test die de levensvatbaarheid zichtbaar maakt
2. pret: de fase waarin alles vanzelf lijkt te gaan. Ook de fase waarin er medewerkers opstaan die het verschil maken. De onderneming groeit en de complexiteit neemt toe
3. wild water: door verdere groei neemt de complexiteit nog verder toe, en er ontstaan tegenslagen en conflicten. De behoefte aan afstemming neemt toe
4. voorspelbaar succes: het resultaat van de vorige fasen en een uitdrukking van de juiste controle en focus. Een onderneming in deze fase waardeert vakmanschap, is creatief, blijft innoveren, durft risico’s te nemen en heeft voldoende buffers en structuur om alles te beheren
5. tredmolen: het innovatief vermogen verdwijnt en de creatieve mensen vertrekken. De organisatie dreigt een bureaucratie te worden. Als je op tijd wakker wordt kun je nog terug naar fase 4
6. grote sleur: vooral een interne focus en de affiniteit met klanten verdwijnt langzaam. Op belangrijke plaatsen zitten mensen met te goede arbeidsvoorwaarden die belang hebben bij deze status quo (zie mijn eerdere stuk over het Peter Principle). Zonder krachtig ingrijpen met wisseling van complete management lagen leidt deze fase onherroepelijk tot fase 7
7. doodsgereutel: de organisatie komt aan haar einde.

Maar als je dit zo leest, waar denk je dan aan? Gewoon negeren, “wie dan leeft, wie dan zorgt”? Of, “okay, dus als ik de halve tent er uit zet dan maak ik nog een kans”? Het lijkt mij in ieder geval logisch dat het streven moet zijn om zoveel mogelijk in fase 4 te verblijven. Maar de realiteit is dat niet iedereen dat eigenhandig voor elkaar krijgt.

Misschien toch eens met iemand praten die je daarbij helpt zodat jij je als ondernemer kunt blijven richten op die zaken waar je zelf goed in bent?

Beste klanten,

ondanks een prijsverhoging van liefst 17% bij onze leverancier, proberen we dit jaar onze tarieven gelijk te houden. Dus ook in 2012 blijft ons streven om op basis van kwaliteit zaken met elkaar te blijven doen.

Iedereen veel succes en tot horens,

Peter

Voor alle tere zielen, bij voorbaat mijn excuses. Maar het moet er even uit, ook al is het vloeken in de kerk: Ook met klanten mag je kieskeurig zijn! Sterker nog, ik raad het je van harte aan. Of het nu gaat om die ene, waarvan je bij voorbaat al weet dat er gedonder komt, of die ander, die je gewoon een slecht gevoel bezorgt, zeg NEE. Dat opgewonden standje, die denkt dat ie met power play over of langs je heen komt, gewoon blijven glimlachen en voet bij stuk houden. En als het gras ergens anders groener is, wens ‘m veel succes!

En soms twijfel je maar een klein beetje. Over een sollicitant of een opdrachtgever. Zet alle plussen en minnen dan eens goed op een rij en neem je besluit. Als je meerdere kandidaten hebt, zeg NEE. Als je de opdracht niet bij je vindt passen, al betaalt ie heel goed, zeg NEE.
Ja dat valt niet altijd mee, het geld is immers goed en soms heb je het gewoon nodig, maar je haalt er toch geen (of te weinig) voldoening uit. En ben eens eerlijk, is plezier niet veel belangrijker dan omzet? Met de juiste energie kom je verder, dat is presteren met plezier…

In een winkel gelden soms andere wetten. Want niet iedereen beseft dat een koninklijke bediening, om een keizerlijke houding vraagt. Even los van het feit dat andersom ook geldt. We zijn nu eenmaal niet ongevoelig voor elkaar.
Maar voor alle professionals in de wereld, luister naar je lijf en zeg NEE als je dat zo voelt. Dan voelt elke JA zoveel beter

Meer tips:
http://www.inc.com/don-rainey/six-deals-to-avoid.html

http://sivers.org/proudly-exclude-most

Aan alle klanten, lezers, (ex)-collega’s, familie, vrienden en overige belangstellenden: Bedankt voor alles! Moge 2012 op alle fronten een beter jaar blijken.

Kan nog niet helemaal beloven dat dit de laatste post van dit jaar is, maar in ieder geval ben ik dankbaar dat steeds meer mensen deze berichten lezen en ook dat er al af en toe reacties komen. Verder is dit een mooi jaar geweest tot nu toe en ook dat stemt tevreden.

Ik wens iedereen dan ook hele plezierige dagen toe en alvast het allerbeste voor 2012

 

Soms moet je niet te veel nadenken over wat er om ons heen allemaal gebeurd. Ieders visie daarop is vanuit dat eigen kader ongetwijfeld waar, of voelt op zijn minst zo. En och, stil staan is achteruitgang toch?

Maar over sommige dingen kun je wel nadenken en daarover gaan we het vandaag maar eens hebben. En dan specifiek over keuzes rondom het gebruik van het internet. Hetgeen ik hier inbreng is mijn waarheid op dit moment, denk er gerust anders over (en reageer dan, altijd goed voor de beeldvorming). Ik pretendeer niet volledig te zijn, maar wil in ieder geval stof tot nadenken aanbieden.

Laten we eens naar het ondernemersperspectief kijken. Die wil op internet want:

• Iedereen doet het, dus ik moet ook
  Mhm, een lastige. Als je geen specifiek doel hebt, weet je dan bij welke boom in welk bos je moet zijn?
  > Bepaal je doel!
• De klanten zitten daar ook
  Maar waar zitten ze, en wat willen ze. Mensen vervelen zich snel, dus goede content leveren houdt het allemaal wel wat spannender. En liefst interactie.
  > bepaal wie je digitaal wil treffen en weet waar ze komen
  > is je bedrijf ingericht op interactie?
  > welke verwachtingen wil en kún je waarmaken?
  > is er tijd om met regelmaat informatie te delen?
  > laat je webbouwer er in ieder geval voor zorgen dat onder water ook de juiste informatie wordt vastgelegd
• Als ik investeer, moet ik er ook geld mee verdienen
  Opnieuw een lastige. Als je heel groot en heel bekend bent weet men je vast te vinden. Maar voor de relatieve nieuwkomers gelden andere regels. Als je (potentiële) klant nog nauwelijks weet dat je bestaat en waar ie je voor moet bellen, is hij waarschijnlijk niet eens naar je op zoek. Ai…
  > eerst zaaien! Door te bloggen bijvoorbeeld, door op LinkedIn in groepen mee te discussieren. Of door op Twitter en Facebook acties aan te kondigen.

Verder geldt dat de informatie die we delen op internet voor de eeuwigheid is. De jongeren zijn zich daar vaak nauwelijks van bewust en in alle eerlijkheid is dat misschien maar goed ook. Immers, ook de recruiters verjongen en staan dadelijk niet te kijken van de uitkomsten van een google zoek opdracht… Maar met een beetje fantasie kun je dat principe vast ook ten gunste gebruiken!

Tot slot enkele tips. Als je een website wil, probeer het dan simpel te houden. En waar het kan persoonlijk. Je kunt gaan voor zo’n ellenlange URL die wel duidelijkmaaktwatjedoet.nl, maar gewoon een afkorting doet het ook hoor. En je email kan natuurlijk naar info@jouwbedrijf.nl, maar misschien is het wel prettiger voor je klant om ‘m gewoon naar jou te sturen.

Voor nu even voldoende. Vanaf deze plek prettige dagen en bedankt voor het lezen.

Voor diegenen die op hun joomla site merken dat video (YouTube en zo) en audio (mp3) vergezeld gaan van een Flash waarschuwing op de pagina: daar is een hele simpele oplossing voor. Het probleem hangt waarschijnlijk samen met de player.

De oplossing is om in de html code, na de <p> tag de tag <div> te zetten en voor de </p> tag de </div> tag. Dat lost het in Firefox en Chrome wel op.

Succes, en kom je er niet uit, stuur me dan even een mail.

Bij het groeien van een organisatie, neemt normaliter ook de complexiteit toe. Zo zie je bijvoorbeeld dat een taak eerst door iemand er bij gedaan wordt en als het aantal personeelsleden toeneemt, dan komt men ooit op het idee om iemand aan te nemen voor dat specifieke werk. Denk aan een secretaresse of een facilitair medewerker.
Een ander gevolg van het complexer worden van organisaties is de behoefte aan eenduidige afspraken over de uitvoering van bepaalde taken. Bij meerdere mensen in dezelfde functie nou eenmaal zeker zo handig. Want je wil natuurlijk als ondernemer wel een beetje zicht op de kwaliteit houden, je verwachtingen richting de klant managen. Zeker in sommige bedrijfstakken (zorg, verzekeren, financiën en dergelijke), waar wet en regelgeving dominant is, is dit een issue.

Nu zie ik regelmatig het fenomeen optreden dat die uniforme werkwijzen (oftewel processen) niet zo heel erg enthousiast omarmd worden door de direct betrokkenen. Enkele factoren waar dat aan kan liggen:

• de beschrijving is gemaakt door iemand buiten het directe werkveld:
  de betrokkenen ervaren geen betrokkenheid, of herkennen de beschrijving niet of onvoldoende. Men (h)erkent de logica niet, of werkt simpelweg over het algemeen op een andere manier. De procesbeschrijving is te bedacht, te theoretisch. Hou het simpel en laat de mensen zelf de basis opzetten. Verfijnen doe je “as we go”
• het nut van de procesbeschrijving is niet of onvoldoende gecommuniceerd:
  vaak zie je vooral in commerciële functies dat processen als lastig ervaren worden. “we willen bezig zijn met klanten, niet met processen”. Maar de realiteit is andersom; alleen door vanuit processen te werken en alles stap voor stap in de goede volgorde te doen en met de juiste kwaliteit, ontstaat de tijd om met klanten bezig te zijn. In alle andere gevallen ben je vaak meer bezig met dossier reparaties dan met commercie
• men wordt doodgeslagen door onbegrijpelijke flowcharts of een overkill aan detail en begrijpt eigenlijk het hele proces niet:
  een voorbeeld van hoe een teveel aan informatie ook het tegenovergestelde kan betekenen. Communicatie gericht op de ontvanger is de oplossing, hou het allemaal zo simpel mogelijk
• er wordt nooit gecontroleerd op de uitvoer, houdt iedereen zich er ook aan?:
  in elke PDCA cyclus hoort ook controle thuis. Niet om met de vinger te zwaaien en “foei” te zeggen, maar om te kijken waar verbeteringen mogelijk zijn, of nog snellere manieren om kwalitatief het beoogde doel te bereiken en eigenlijk gewoon om te bevestigen dat de goede dingen gedaan worden en dat die goed gedaan worden. Een proces invoeren en er vervolgens nooit meer na kijken is een vrijbrief geven om het ieder op zijn eigen manier te laten doen!

Natuurlijk hangt de herkenbaarheid van dit fenomeen onder andere af van de grootte van de organisatie. Maar nogmaals, zo gauw als meerdere mensen in dezelfde functie / hetzelfde functiegebied zitten, dan wordt afstemming een must.
En als je bij het woord proces niet denkt “jippie, mijn leven wordt weer wat eenvoudiger, nóg meer tijd voor mijn klant” dan is misschien een van voorgaande situaties van toepassing…

Zoals altijd zijn jullie opmerkingen of suggesties weer welkom.

Over het managen van veranderingen doen de fraaiste verhalen de ronde. De ene na de andere goeroe dient zich aan en de ene consultant heeft er nog meer verstand van dan de ander, of er is wel weer een “nieuw” (?) boek over geschreven. De vraag dient zich aan of ik wel iets kan bijdragen aan een dergelijk vraagstuk. Wellicht niet….
Maar omdat in de praktijk blijkt dat organisaties nog altijd moeite hebben met de materie en ik er natuurlijk wel een mening over heb , bij deze mijn 5 cent:

Volgens Wikipedia worden veranderingen vanuit 2 denkrichtingen aangevlogen. Het Ontwerpmodel en het Ontwikkelmodel. Ik wil hier geen pleidooi houden voor deze richtingen, maar me even richten op de belangrijkste reden waarom veel organisaties worstelen om succesvol te zijn op dit terrein. In mijn ogen: men maakt het vaak te ingewikkeld!
Want welke route je ook kiest, vroeg of laat worden er mensen bij betrokken. En aangezien wij eigenaardige wezens in deze alleen veranderen omdat we het willen (fijn), of omdat we het moeten (pijn), gaat het daar ergens mis. En dat ergens heeft heel vaak te maken met communicatie. Of eigenlijk het gebrek daar aan.

We nemen aan dat het wel duidelijk is, we denken het met een memo af te kunnen, we bedenken iets vanuit onze ivoren toren en hebben geen behoefte aan input uit de praktijk, noem maar op. Maar in ieder geval vinden we het erg lastig om elkaar mee te nemen in de ontwikkelingen. En ook hier geldt, we hebben allemaal andere talenten en juist door die verscheidenheid te gebruiken kunnen we elkaar versterken. De een kan op een blanco pagina een prachtige toekomstbeeld neerzetten, een ander vult aan met de punten en komma’s, de details die een goede visie juist zo succesvol kunnen maken. En een derde kan weer bedenken hoe dat naar de dagdagelijkse gang van zaken vertaald kan worden.
Kortom door samen te werken wordt het niet alleen een sterker verhaal, door de toegenomen invloed is de betrokkenheid ook veel groter en wordt afstemming een vanzelfsprekendheid.

In je eentje te werk gaan kan best werken hoor. Maar in een bedrijf kom je met samenwerken uiteindelijk toch verder. Zowel binnen als buiten de poort…

Je aanvullingen of reacties zijn weer welkom via de comments.

Eigenlijk is het natuurlijk gewoon een grote dooddoener. Zoals Confucius al (vrij vertaald) zei: zoek een baan die je leuk vind en die bij je talenten past en je hebt altijd plezier in je werk…
Toch zie je in de praktijk dat nogal wat mensen ergens terecht komen waar aan minstens 1 voorwaarde niet wordt voldaan. En dan is dat plezier vaak ver te zoeken.

Hoe zorg je er nou voor dat je wel kunt presteren met plezier? Enkele tips uit de praktijk:

 Ken jezelf

Weet wat je kwaliteiten zijn, je talenten. Iets doen waar je energie van krijgt, is een goede indicator. Maar er zijn natuurlijk legio testen om hier meer zicht op te krijgen. En in principe maakt het weinig uit welke je kiest. Nog beter, doe er verschillende! Gewoon even zoeken op internet.
Als je er gewoon van uit gaat dat het een momentopname is, en slechts een deel van jezelf kan omvatten, dan levert elke test bruikbare informatie op. In ieder geval geldt dat intelligentie en talent alleen, niet doorslaggevend zijn. Doorzetten, ook bij tegenwind,  is een belangrijke reden waarom de een wel slaagt en de ander minder.

Trial and error

wat is er mis mee om iets te proberen en als het niet werkt weer op zoek te gaan naar iets anders? Zo zoek je je partner toch ook uit . Duurt iets langer op deze manier, maar elke ervaring scherpt je vaardigheden aan. Ook negatieve! Want inderdaad “what doesn’t kill you, makes you stronger”. Je kunt op deze manier meerdere bedrijven van binnen zien en de cultuur opsnuiven. Je ervaart diverse stijlen van leidinggeven, noem maar op. Zeker als de financiële belangen nog wat minder zijn een onderschatte manier om je doel te helpen bepalen.

Vraag het anderen

veel mensen uit je naaste omgeving (ouders, broers en of zussen, vrienden) hebben een beeld van je. Vraag er eens naar en gebruik die input om van te leren. Of veel belangrijker; naar te handelen. Bij hen is het vaak ook gemakkelijker doorvragen en zal eerlijkheid ook beter te handelen zijn.

Accepteer jezelf

Iedereen is een God is zijn eigen gedachten. En als je jezelf in die positie hebt weten te krijgen waar de balans tussen wat van je gevraagd wordt, en je talent en persoonlijkheid optimaal is, dan kun je, waar je ook zit in een organisatie, toch gewoon een topper zijn. Want laten we wel wezen, een elftal met 11 spitsen scoort misschien veel, maar krijgt heel waarschijnlijk ook veel goals tegen. Dus je hebt in elk bedrijf mensen nodig met andere ambities en talenten. Helemaal niks mis mee. Eigenlijk zelfs heel gezond. Maar niet iedereen kan alles zijn of doen (zie mijn eerdere post over het Peter Principe). Waarmee de cirkel weer rond is.

Zoals gewoonlijk zijn aanvullingen weer welkom, dus plaats je comments gerust!